Diagnostyka i Chłoniaki

Rozpoznanie choroby może postawić jedynie lekarz i nie jest to możliwe w trakcie jednej wizyty.

Konieczny jest prawidłowo zebrany wywiad chorobowy. Pamiętaj więc ,aby nic nie zapomnieć i przekazać lekarzowi wszelkie objawy oraz niepokojące symptomy. Przyczyn powiększenia węzła chłonnego jest bardzo wiele, w tym zakażenia ( różnego typu infekcje). Lekarz po dokładnym przebadaniu ( palpacyjnie i osłuchowo) określi nieprawidłowości w tym powiększenie węzła, jego spoistość, ruchomość, bolesność czy wielkość. Jeśli przyczyną kliniczną powiększenia będzie zakażenie zalecona jest antybiotykoterapia około 10 dniowa z ponowną konsultacją po jej zakończeniu.

W przypadku jakichkolwiek podejrzeń i wątpliwości ( w tym celem wykluczenia oraz potwierdzenia choroby) konieczne jest pobranie do badania mikroskopowego węzła chłonnego w całości. Zabieg wykonywany jest przez chirurga głównie w znieczuleniu miejscowym ,poza umiejscowieniem zmian w klatce piersiowej . W tej lokalizacji wykonuje się pobranie zmian w znieczuleniu ogólnym metodą mediastinoskopii lub mediastinotomii.

Badanie mikroskopowe to jedyny sposób ustalenia rozpoznania.

Wykonywana najczęściej standardowa biopsja węzła chłonnego przezskórna nie określa przyczyny nieprawidłowości i nie jest podstawą rozpoznania lub wykluczenia chłoniaka. Specjalistyczne referencyjne ośrodki onkologiczne dysponują metodą diagnozowania zmian za pomocą biopsji cienkoigłowych zwaną cytometrią przepływową.

Celem wdrożenia prawidłowego leczenia konieczne jest określenie : stopnia zaawansowania klinicznego ( CS). Wykonywane są pełne badania laboratoryjne krwi , radiologiczne badanie klatki piersiowej , badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej , badania tomografii komputerowej klatki piersiowej , jamy brzusznej ( oraz innych lokalizacji np. mózgowie ) , często badania rezonansu magnetycznego oraz według wskazań PET/CT. Konieczne jest wykonanie badania szpiku kostnego metodą trepanobiopsji szpiku.

Wkrótce szczegółowe informacje o niektórych metodach diagnostycznych.

W chorobie Hodgkina (zwanej dawniej ziarnicą złośliwą) rokowanie jest bardzo dobre, a przy odpowiedniej intensywności leczenia (dostosowanej do stopnia zaawansowania choroby i innych czynników ryzyka) chorobę można wyleczyć u 9 na 10 chorych. Objawy systemowe (dawniej: ogólne) takie jak poty, gorączki, spadek wagi czy uporczywy świąd skóry – o ile są obecne – ustępują zwykle już po pierwszym cyklu chemioterapii.

Chłoniaki to nowotworowe rozrosty układu chłonnego.

Przyczyny powstawania chłoniaków nieziarniczych wciąż nie są znane. Na chłoniaka mogą zachorować osoby w każdym wieku, choć zachorowanie na chłoniaki nieziarnicze wzrasta z wiekiem, osiągając kulminację w 6 i 7 dekadzie życia. Chłoniaki najczęściej pojawiają się w węzłach chłonnych i innych organach układu chłonnego (np. śledziona i migdałki), ale mogą być zlokalizowane także w innych częściach ciała np. żołądku, nosie, piersiach, czy w sercu, przez co powodują duże utrudnienie w prawidłowej diagnostyce i leczeniu.
Zajmują 6 miejsce wśród nowotworów pod względem częstości występowania( w Polsce 6 miejsce wśród mężczyzn i 7 u kobiet).

Klasyfikacje międzynarodowe patologiczne wyróżniają kilkadziesiąt rodzajów tej choroby.

Najprościej dzielimy je na dwie grupy:

-chłoniaka Hogdkina,( dawniej zwany „ ziarnicą złośliwą )

-chłoniaki nieziarnicze

Chłoniaki należą do częstych nowotworów.

Większość chłoniaków rozwija się w sposób bezobjawowy niezauważony latami i miesiącami .Niektóre jednak poprzez naciekanie narządów wewnętrznych , objawy i znaczne powiększenie węzłów powodują szybkie diagnozowanie i konieczność pomocy onkologa lub hematologa( szczególnie te przebiegające w postaci ostrej białaczki)

Objawy systemowe ( zwane dawniej ogólnymi):

-zlewne poty nocne

– niewyjaśniona utrata wagi ciała powyżej 10% należnej w okresie 6 miesięcy poprzedzających leczenie

– stany niewyjaśnionej gorączki z temperatura powyżej 38 stopni lub wyższej

Objawy towarzyszące np.

– swędzenie skóry

-bóle kostne

Chłoniaki nieziarnicze
Istnieje ok. 70 różnych typów chłoniaków nieziarniczych, ale ogólnie można podzielić je na dwie grupy:

indolentne – o przewlekłym, powolnym przebiegu oraz

agresywne – szybko rozwijające się o wysokim stopniu złośliwości. Rodzaj chłoniaka nieziarniczego znacząco wpływa na rokowania pacjenta.

Agresywne chłoniaki nieziarnicze stanowią ok. 40% wszystkich chłoniaków nieziarniczych. Najczęściej występujące agresywne chłoniaki nieziarnicze to chłoniak rozlany z dużych komórek B (DLBCL) i chłoniak Burkitta – ok. 60 – 80% wszystkich przypadków.

Agresywne chłoniaki nieziarnicze dzielą się i mnożą bardzo szybko, a nieleczone mogą doprowadzić do śmierci nawet zaledwie w ciągu kilku miesięcy. W przypadku leczenia mediana czasu przeżycia chorych na tę grupę nowotworów wynosi 5 lat.

Dużą liczbę pacjentów chorych na agresywne chłoniaki nieziarnicze udaje się wyleczyć.

Pacjenci, którzy są zdiagnozowani i leczeni we wczesnych stadiach agresywnej choroby, mają większą szansę na wyleczenie i znacznie mniejsze ryzyko nawrotu choroby. Odkąd wiadomo, że całkowite wyleczenie jest możliwe, stosuje się coraz bardziej agresywne metody terapii. Za pełną remisję (czyli wyleczenie) uważa się całkowite ustąpienie objawów klinicznych i normalizację wyników badań.

Natomiast ustąpienie dolegliwości oraz zmniejszenie rozmiarów guza do połowy traktowane jest jako remisja częściowa.

Tradycyjnie w leczeniu agresywnych chłoniaków nieziarniczych stosuje się chemioterapię dwuetapową: najpierw leczenie właściwe (indukcyjne) przynoszące remisję choroby, a następnie leczenie podtrzymujące poprawę uzyskaną po leczeniu indukcyjnym. Wykonuje się także przeszczepy szpiku. W leczeniu chłoniaków rozlanych z dużych komórek B standardowo obok chemioterapii wykorzystuje się terapię celowaną. Dzięki jej zastosowaniu po raz pierwszy od 20 lat udało się znacząco wydłużyć czas przeżycia i zwiększyć szanse całkowitego wyleczenia pacjentów chorych na ten rodzaj nowotworu. Skuteczności terapii jest ciągle potwierdzania.

choroby układu chłonnego i krwi

Szpiczak


Polskie Stowarzyszenie Pomocy Chorym na Szpiczaka
Szpiczak jest to nowotwór szpiku kostnego. Istotę choroby stanowi nagromadzenie i niepohamowany wzrost zmienionych nowotworowo komórek plazmatycznych, nazywanych komórkami szpiczakowymi. Stale wzrastająca liczba nowotworowych komórek powoduje zwiększenie wytwarzania nieprawidłowego przeciwciała zwanego proteiną M, oraz zmniejszenie wytwarzania prawidłowych krwinek czerwonych i białych. Więcej informacji dotyczących tej choroby znajdą Państwo na stronie internetowej stowarzyszenia: www.szpiczak.org.pl lub pod adresem:

Kontakt:

Polskie Stowarzyszenie Pomocy Chorym na Szpiczaka
ul. Kołobrzeska 50 p. 9
10-434 Olsztyn
tel./fax +48 89 534 25 90


Białaczka


Białaczka jest chorobą nowotworową rozpoznawaną w każdym wieku. Nazwa tej choroby wiąże się z często (chociaż nie zawsze) występującym objawem – zwiększoną liczbą białych krwinek. Podczas choroby, w szpiku kostnym powstaje bardzo duża ilość identycznych komórek o nieprawidłowym wyglądzie i funkcji. Z drugiej strony, zmniejsza się ilość prawidłowych krwinek, co jest odpowiedzialne za typowe objawy choroby: osłabienie, bladość, nawracające ciężkie infekcje, skłonność do krwawień. W zależności od rodzaju występujących komórek nowotworowych, białaczki dzieli się na ostre oraz przewlekłe.
Więcej informacji dotyczących tej choroby uzyskają Państwo na stronie internetowej stowarzyszenia: http://stowarzyszenie.atspace.org lub pod adresem:


Kontakt:

Stowarzyszenie Chorych na Białaczkę
Ul. Stefana Batorego 17/19
87-100 Toruń
Tel. +48 (0-56) 610 02 49
Fax +48 (0-56) 386 53 95